Zoals misschien bekend is, zit de auteur van deze log, het merendeel van de tijd, mentaal in de knoopxe2x80xa6
Dat neemt soms heftige vormen aan en heeft ook zijn weerslag op de omgeving.
Na een lange periode van onderzoeken, gesprekken xc3xa9n een keur aan medicijnen, volgt ze nu, sinds november 2008, een training. Deze DGT- training is erop gericht om verschillende vaardigheden aan te leren, die je vervolgens weer leert toe te passen in allerlei situaties. Maar de training vindt plaats in een groep, en ondergetekende is niet zoxe2x80x99n kuddedierxe2x80xa6
Om in kudde-termen te blijven; zij is het soort schaap dat steeds weer afdwaalt van de kudde en dan door de herdershond telkens word teruggejaagd, terwijl ze dat niet wil!!!
Natuurlijk kan ze ervoor kiezen om ermee te stoppen. Dat heeft ze al diverse malen overwogen. Verbetering ziet ze immers nog nauwelijks en er liggen nog 5 maanden van training voor haar.
Maar stoppen met de groep (en daarmee de hele training) is wxc3xa9l de weg van de minste weerstand. En iets zegt haar dat de makkelijkste weg, niet perse de juiste isxe2x80xa6.
Neemt niet weg dat het soms knap lastig is om te erkennen dat het op eigen houtje nog niet zo vlekkeloos verloopt, momenteel.
In een uiterst boze en gefrustreerde bui, gooide ze laatst haar medicijnen weg en besloot het verder in haar uppie op te knappen. Na vijf dagen zonder medicijnen had ze echter:
1) Een nieuw verworven respect voor afgekickte junks!;
2) Nog stxc3xa9xc3xa9ds allerlei onthoudingsverschijnselen, zoals trillen, duizeligheid, transpireren, misselijkheid, enz, enz;
3) Een flinke discussie gehad met haar vriend;
4) Geen idee hoe ze verder moest en of ze xc3xbcberhaupt wel verder wou.
En dan hoort ze op de radio opeens Blxc3x98F, met het nummer: xe2x80x9cDonker hartxe2x80x9d. Ze heeft de tekst woord voor woord beluistert, hem vervolgens op haar Hyves gezet en ze zet hem hier nog maar eens neer: